Gençler olarak çok kararsız yapıdayız. Neyi okuyacsğımızı nerde nasıl çalışacağımızı bilmiyoruz. Neyi istediğimizi bile bilmiyoruz. Birilerinin bizi bize tanıtımasını bekliyoruz adeta. Ve bu tanımsızlıklar ve belirsikler içinde rekabet şartlarının getirmiş olduğu yorgunluk bizi iyice stres ediyor. Kişilipimizi adeta sınavlar ve başkasının bize gösterdiği teveccüh ve aşk üstüne kurmuş durumundayız.  Ama yol yordam bilmiyor gençlik. Bilen az. Bilip de yol gösteren daha da az. Dolayısı ile hayatı küçük ekranlara saplantılı olarak yaşıyoruz.  Telefon hayatın ağrısını azaltan bi oyuncak konumunda. Adeta sanal prozac.  Bunları aşmanın yolu kendimce şu olsa gerek.
1 kendinden allttakilere bakıp sükredeceksin

2 manevi konularda kendinnden üstüne bakıp gayret edeceksin.

3 kişiliğinş sınavlar ve kişiler üzerine bina etmeyeceksin.

4 sürekli gayret halinde bulunacaksın

5 kendini değerlendireceksin